YERE DÜŞTÜM -YERLE BİR DÜŞ'TÜN
Başa dönmekten ve boşa dönmekten.
Hep kırıldığı yerden iliklemekten.
Gittiği gibi gelmemesinden.
En çokta düştüğü yerde nefret yerine aşk bitmesinden
sıkıldım...
Kendimden sıkıldım...
Yüreğime takılan adının ayağıma takılan taştan daha
çok acıtmasından sıkıldım.
Kalabalıkların ortasında yalnızlıktan.
Yalnızlıkların ortasında kalmışlıktan.
Ve en çokta senden nefret ettim.
Beni bana terk edişinden.
Bağıra bağıra sevmiyorum deyişinden.
Hiçbir neden yokken yanımda olman için binlerce
neden sayabilecekken hiç gelmeyişinden her gün iç çekişimden sıkıldım.
Rakının suyla buluşması kadar güzel olacakken beni
susuz bırakmandan sıkıldım…
Güneş doğarken uyanıp o güne dair umudumun
doğmamasından korkuyorum.
Sana seni seviyorum demekten değil sonrasında her şeyin
bitmesinden korkuyorum.
Biliyorum kendimden tüketiyorum.
Belki'li cümleler kurmaktan sıkıldım...
Buna da şükür diyecekken gözlerinde başkasını
görmekten sıkıldım.
Dokunsam tutacak kadar yakınken başkalarına
dokunmandan sıkıldım.
Her yeni güne yeni umut düşünceleriyle beklemekten
sıkıldım...
Hiç gelmeyeceğini bildiğim halde cami önündeki çocuk
edasıyla bekleyişlerimden ve çaresizliğimden sıkıldım..
Inatla karşıma çıkan sevgililerden sıkıldım. Onları
görmemek için sokak aralarından gidişimden sıkıldım..
En çokta bitmek bilmeyen sevmelerimden
Gelmek bilmeyen senden, gözümden düşmek bilmeyen
sevgimden sıkıldım...
NECİP ALTUNDAŞ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder